Rachel, iż słuchała spokojnie, ze współczuciem i zrozumieniem... choć Louisowi wydało się, że wygląda bla­do natomiast jest nie w sosie.
Potem Ellie spytała, czy umie uczynić owsiane ciasteczka. Rachel odłożyła robótkę na drutach tudzież obecnie wstała, niemal czekała na owo pytanie.
- W samej rzeczy - odparła. - Chcesz, upieczemy całą blachę. lotnisko poznań
- Jejku! - krzyknęła Ellie. - W rzeczy samej możemy, mamo?
- Lecz, gdyby twój ojciec przez godzinę zajmie się Ga­ge"em.
- Zajmę się przedtem - odparł Louis. - Z przyjemnością.
Louis spędził koniec dnia na lekturze oraz sporządzaniu nota­tek z „The Duquesne Medical Digest”. W piśmie ponownie roz­począł się zwierzchnik spór odnośnie do rozpuszczalnych szwów. W maleńkim świecie nielicznych istot ludzkich, zaintereso­wanych zszywaniem drobniejszych ran, był to konfrontacja tak jak zawzięty natomiast pod znakiem zapytania, kiedy pośród psychologów wypadek charakter sprzeciw wychowanie.
Zamierzał coraz tego wieczoru nabazgrać list, w którym oprotestowałby artykuł, udowadniając, że podstawowe za­łożenia autora są niejasne, przykłady tendencyjne, a podejście karygodnie niedokładne. W kilku słowach mówiąc, Louis z wyraźną satysfakcją zamierzał zmieszać kretyna z błotem. Przed momentem grzebał w biblioteczce w poszukiwaniu „Opatrywania ran” Troutmana, kiedy Rachel zeszła do połowy schodów.
- Idziesz, Lou?
- Coraz ileś posiedzę. - Zerknął na nią. - Pełnia w porządku?
- Oboje mocno śpią.
Louis przyjrzał się jej uważnie.
- Oni ale wręcz. Twoja osoba, nie.
- Nico mi nie jest. Czytałam.
- Ogół w porządku? Naprawdę?
- Ano - odparta spośród uśmiechem. - Kocham cię, Louis.
- Ego ciebie podobnie, moja śliczna. - Spojrzał na biblioteczkę a dostrzegł Troutmana, który stał przed momentem tam, dokąd powi­nien. Louis położył dłoń na podręczniku.
- Jak