Radiacja adaptacyjna W związku z istnieniem współzawodnictwa o jadło natomiast przestrzeń życiową każda ansambl organizmów dąży aż do rozprzestrzeniania się natomiast zajmowania możliwie kiedy największej liczby różnorodnych siedlisk. Zjawisko ewolucyjne, polegające na powstawaniu rozmaitych form wywodzących się odkąd jednego gatunku wyjściowego natomiast zajmujących ileś odmienne siedliska, określa się mianem radiacji adaptacyjnej. Jest to w ewolucji przebieg bez wątpienia korzystny, gdyż umożliwia organizmom korzystanie z nowych źródeł pożywienia względnie uchylenie się z zasięgu działania niektórych wrogów. Jednym z klasycznych przykładów radiacji adaptacyjnej jest postęp ssaków łożyskowych. Od pierwotnego, owadożernego zwierzęcia, które poruszało się po ziemi na płaskostopych, krótkich nogach o pięciu palcach, pochodzą wszystkie współczesne typy ssaków łożyskowych. Są, ergo wśród nich psy oraz jelenie przystosowane do naziemnego trybu życia, w sąsiedztwie którym artyzm aż do szybkiego biegu ma istotne doniosłość w celu przeżycia, wiewiórki a naczelne - przystosowane do życia na drzewach, nietoperze tudzież — aż do latania, zaś bobry natomiast foki — do życia ziemno-wodnego, nieopuszczające wody wieloryby, morświny i syreny, oraz i zwierzęta ryjące nory — krety, susły i ryjówki Liczba a kształt zębów, długość oraz kwota truchło kończyn, liczba mięśni a punkty ich przyczepu, zwartość natomiast zabarwienie ^erści natomiast budowa ogona itp. we wszystkich tych grupach podlegają zmianom w kierunku pogłębiania przystosowania danego zwierzęcia aż do jemu właściwego środowiska.